Mythologische werelenden.

Overal in de wereld, in welke stroming dan ook heeft men het over de onderwereld (hel), boven wereld (hemel) en de tussen wereld.(aarde). Maar (ongezonde) angst wordt aangewakkerd bij de mens door de verhalen over de onderwereld.

Benamingen voor onderwerelden in verschillende stromingen zijn

Demons (niet te verwarren met entitieiten of orbs) wezens spelen een belangrijke rol in de mythologie van vele culturen, van de asura van het hindoeïsme aan de tzitzimimeh van de Azteken. De universele verschijning van demonen in religies en culturen uit de hele wereld spreekt misschien een fundamentele wens om de aard van het kwaad te begrijpen en de motivatie achter de slechte daden. Dan zet men lieve een demon in, om zo je slechte eigenschappen te verdoezelen, wel zo makkelijk zo draag je zelf geen verantwoording af, geef een demon hiervan de schuld  en alles is opgelost………….

 

Als mens zijn we geneigd, de oorzak bij iets of iemand anders neer te leggen, wel zo makkelijk, ze hoef je zelf geen verantwoording af te dragen. Dat is exact hetzelfde, wat hierboven beschreven staat, je weigert dan jouw deel van oorzaak en gevolg in te zien, maar geef liever iets of iemand de schuld! Daarin accepteren we vaak niet wat er is gebeurd en laten niet los, met alle gevolgen van dien. We gaan dan als ware aan symptoom bestrijding doen, maar de oorzaak de kern blijft en dat is de kern in jezelf. Zolang de mensheid dat blijft doen de verantwoording niet bij hen zelf zoeken maar neerleggen bij iets of iemand, zal de wereld niet beter worden.

 

 

De mythologie van demonen is vrij complex, met vele culturen die uniek hiërarchieën van demonen en een aantal van de beroemde naam demonen, zoals Satan in de christelijke mythologie. Vele culturen hebben bijgelovige tradities die worden verondersteld om demonen af te weren, variërend van het verlaten van offers aan de demonen om het dragen van bepaalde voorwerpen om ze te weren.

 

Veel culturen hebben ook een assortiment van vriendelijke demonen en kwade demonen, hoewel het soms moeilijk zijn om het verschil te vertellen. Er zijn vele soorten demonen. Sommigen, bijvoorbeeld, zijn slechts speels aarde of de natuur geesten die genieten van het maken van kwaad, terwijl anderen worden geclassificeerd als verleiders.

 

Hoever gaan we zelf in het geloven van een demon en waar ligt onze waarheid hierin of realiteit. Stel je zelf de vraag, wij natuurreligie beoefenaars geloven niet in de duivel/satan en weten ook waarom, maar waarom laat men zich dan wel mee voeren in een angst van een andere mytholgisch demon?

 

We zijn er als natuurreligie beoefenaars zijnde, zelf inmiddels achter dat, wij geen satan of duivels aanhangers zijn. We weten dat dit wezen tot leven is geroepen door het christendom, dus een mythe is. Ik hoef niemand uit te leggen waarom dit wezen tot leven is geroepen,  vooral uit eigen belang, hebzucht, machtmisbruik, maar ook om de oude religie te verdrijven. Kortom bangmakerij tegen ons heidenen, om zieltjes te winnen.

Zo worden ook onnodige (ongezonde) angsten gecreëerd bij de mensheid, men liep en nog, als ware op de tenen door het leven, bang iets fouts te doen. We kwamen in de werelden van angst en chaos, gecreëerd door de mens zelf, meestal uit eigen belang door machthebbers en door de zieltjes zelf, die daar in geloofde dus zelf binnenhaalden.

Deze bangmakerij komt in elk werelddeel voor, bij elke vorm van religie.

 

Als natuurreligie beoefenaar zijnde geloven we al lang niet meer in de duivel, maar een ander demon uit een andere mythe kunnen wel angsten op gaan wekken. Niet geloven in de duivel, maar wel in een ander demon. Terwijl het exact hetzelfde is, geef te denken, waar verliezen we de realiteit uit het oog en waarom? Zoals we kunnen lezen bij mythologie; berusten  Mythologische verhalen, niet op feiten maar op symbolische vertellingen om zeer oude wijsheden door te geven, er zit een boodschap in verwerkt.