Het verschil tussen Griekse en de Romeinse Goden 
Door Suzanne drs. in Geschiedenis, met als afstudeerrichting de oudheid. Is tevens een Mentrix in Eclectische Helenisme.

De Romeinen geloven in Numina*, dat zijn krachten, bijvoorbeeld; de kracht van de zee noemen ze Neptunus. Neptunus is dus niet zozeer een man, maar een kracht. De Grieken geloven in Antropomorfische Goden, Goden met het lichaam van een mens. Onder invloed van de Grieken gingen de Romeinen hun Goden ook als mensen vereren, ook  al waren ze dat in eerste instantie niet.

Van Vesta hadden ze in haar tempel geen beeld, Zij was het vuur dat daar brandde. Van veel Romeinse Goden is het geslacht onduidelijk, want dat deed er niet toe. Toch is er voor syncretisme wel degelijk een basis in de oudheid. Dat begint al in Griekenland zelf. Iedere polis heeft haar eigen religie, haar eigen Goden, haar eigen mythen, haar eigen rituelen en haar eigen festivalkalender. De Apollon van Delphi is niet dezelfde God als de Apollon van Athene.

Zo zijn er ook twee geboorteverhalen van Aphrodite, een waarin ze ontstaat uit de afgesneden delen van Ouranos en een waarin ze de Dochter is van de Godin Dione en de God Zeus. De Griekse religie is geen eenheid, met een of meerdere religieuze leiders, die de zuiverheid van het geloof bewaken. De Grieken hebben geen boek, zoals de Joden en Christenen dat hebben. Dus nogmaals, de Griekse religie wordt gekenmerkt door pluriformiteit.

In de loop van de geschiedenis worden Goden aan elkaar gelijkgesteld, doordat mensen mobieler worden en met elkaars Goden in aanraking komen. Zo wordt de dochter van Demeter, die Kore heet gelijkgesteld aan de Onderwereldgodin Persephone. Artemis wordt vereenzelvigd met Britomatis, Artemis en Persephone worden gelijk gesteld aan Hecate. De Romeinen hielden van Griekse dingen en begonnen hun Numina gelijk te stellen aan de Griekse Goden. Ze namen ook mythen over. Dat wil niet zeggen dat de religies gelijk werden. Er is een aanzienlijk verschil tussen bijvoorbeeld Mars en Ares.

Desalniettemin was syncretisme een veel voorkomend verschijnsel. Toen keizer Augustus de Romeinen weer een devoter leven wilde laten leiden stond hij naast het traditionele Romeinse geloof ook de Griekse variant toe. Het lijkt me zelfs ondoenlijk om geheel af te zien van syncretisme. Veel van de epitetha van de Griekse Goden verwijzen naar oudere Goden. Bijvoorbeeld Persephone heeft als titel Praxidice (praxi=uitvoeren, dice=recht), maar er zijn ook Godinnen die Praxidice heten. In dit geval is het dus bekend, je zou er dan voor kunnen kiezen Praxidice niet meer in verband te brengen met Persephone. Maar van lang niet alle Epithetha is de herkomst bekend, dan weet je dus niet of het een oorspronkelijke titel van een God of een Godin is of dat het gaat om een versmelting van twee Goden.

LET OP : er is ook een verschil in de benaming van een Romeinse en Griekse God.
Voorbeeld: Dionysus is de Romeinse benaming, Dionysos de Griekse.

De Romeinse benaming eindigt veelal met us, de Griekse met os.

Met alle respect voor de schrijver, maar in sommige boeken over Griekse Mythologie, staan de benamingen van sommige Goden in het Romeins, dit is echte dus onjuist.